Εναν αιώνα μετά τη χάραξή του, ο ιστορικός Route 66 εξακολουθεί να αποτελεί κάτι πολύ περισσότερο από έναν παλιό αυτοκινητόδρομο. Συμβολίζει την αμερικανική ελευθερία, την επιχειρηματικότητα, τη μετακίνηση και την ικανότητα της χώρας να ανανεώνεται. Διασχίζοντάς την, ο ταξιδιώτης γνωρίζει όχι μόνο εμβληματικά τοπία, αλλά και την ίδια την ιστορία και την ταυτότητα των Ηνωμένων Πολιτειών. Ωστόσο, παρατηρεί ο Economist, η συνεχώς αυξανόμενη κυκλοφορία αποκάλυψε γρήγορα τα όρια του δρόμου. Με μία μόνο λωρίδα ανά κατεύθυνση, ο Route 66 άρχισε να αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα συμφόρησης. Ο τότε αμερικανός πρόεδρος Ντουάιτ Αϊζενχάουερ, έχοντας εντυπωσιαστεί από τους γερμανικούς αυτοκινητοδρόμους κατά τη διάρκεια του πολέμου στην Ευρώπη, προώθησε το 1956 τη δημιουργία του ομοσπονδιακού δικτύου διαπολιτειακών αυτοκινητοδρόμων. Σταδιακά, οι νέοι δρόμοι αντικατέστησαν ή κάλυψαν μεγάλα τμήματα του ιστορικού Route 66, ο οποίος αποσύρθηκε επίσημα από το ομοσπονδιακό οδικό δίκτυο το 1985. Παρά την κατάργησή του, η ιστορία του δεν τελείωσε εκεί. Σε όλες τις πολιτείες που διασχίζει δημιουργήθηκαν εθελοντικές οργανώσεις με στόχο τη διάσωση και την ανάδειξη του ιστορικού δρόμου. Η εξέλιξη αυτή, γράφει ο Economist, επιβεβαιώνει μια παρατήρηση που είχε κάνει ήδη από τον 19ο αιώνα ο γάλλος πολιτικός στοχαστής Αλέξις ντε Τοκβίλ, σύμφωνα με τον οποίο οι Αμερικανοί έχουν την τάση να δημιουργούν συλλόγους και οργανώσεις κάθε φορά που θέλουν να επιτύχουν έναν κοινό σκοπό. Αυτό αποτελεί ίσως το πρώτο σημαντικό δίδαγμα του Route 66. Παρά τις συχνές διαπιστώσεις ότι η ψηφιακή εποχή αποδυναμώνει τους κοινωνικούς δεσμούς, στις ΗΠΑ εξακολουθεί να υπάρχει ισχυρή παράδοση εθελοντισμού και τοπικής συμμετοχής. Και στις οκτώ πολιτείες του διασχίζει ο δρόμος λειτουργούν οργανώσεις που βασίζονται σχεδόν αποκλειστικά στην προσφορά πολιτών. Εθελοντές συντηρούν μουσεία, αναπαλαιώνουν ιστορικά κτίρια και υποδέχονται επισκέπτες, διατηρώντας ζωντανό έναν δρόμο που διαφορετικά θα είχε ξεχαστεί. Ο Μπιλ Τόμας, επικεφαλής της εθνικής πρωτοβουλίας Route 66 Road Ahead Partnership και υπεύθυνος οικονομικής ανάπτυξης στην κομητεία Λόγκαν της Οκλαχόμα, λέει στον Economist ότι η προστασία του Route 66 αποτελεί σημαντικό εργαλείο για την ανάπτυξη του τουρισμού. Παράδειγμα αποτελεί η μικρή πόλη Ατλάντα στο Ιλινόι, με περίπου 1.600 κατοίκους, η οποία προσελκύει χιλιάδες επισκέπτες κάθε χρόνο χάρη στο ιδιαίτερο Μουσείο American Giants. Το μουσείο στεγάζεται σε ένα παλιό πρατήριο καυσίμων της Texaco και φιλοξενεί γιγαντιαία αγάλματα από υαλοβάμβακα που χρησιμοποιούνταν παλαιότερα ως πρωτότυπες διαφημίσεις επιχειρήσεων. Παρόμοιες αξιοπερίεργες στάσεις υπάρχουν σε ολόκληρη τη διαδρομή, σημειώνει ο Economist. Στο Χόλμπρουκ της Αριζόνα λειτουργεί μοτέλ με δωμάτια σε σχήμα ινδιάνικων σκηνών, ενώ λίγο πιο πέρα μια εγκαταλελειμμένη μεταλλευτική πόλη έχει μετατραπεί σε υπαίθριο μουσείο της Αγριας Δύσης. Σε άλλα σημεία συναντά κανείς μουσεία αφιερωμένα στις μοτοσικλέτες ή σε παλιές επιγραφές, όλα δημιουργημένα από ανθρώπους που επιθυμούν να μοιραστούν το προσωπικό πάθος τους με τους επισκέπτες. Το δεύτερο σημαντικό δίδαγμα του Route 66, σύμφωνα με τον Economist, αφορά τη δημιουργικότητα της αμερικανικής οικονομίας. Η επιχειρηματικότητα στις ΗΠΑ δεν βασίστηκε μόνο στην παραγωγή προϊόντων αλλά και στην ικανότητα προσέλκυσης πελατών μέσω ευρηματικής διαφήμισης. Πολύ πριν από την εμφάνιση των μεγάλων διαφημιστικών εταιρειών, μικρές οικογενειακές επιχειρήσεις κατά μήκος του Route 66 χρησιμοποιούσαν ευφάνταστες ονομασίες, πολύχρωμες πινακίδες και πρωτότυπες κατασκευές για να ξεχωρίσουν. Μοτέλ όπως το Blue Swallow και το Wagon Wheel αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα αυτής της κουλτούρας. Στο εστιατόριο Big Texan Steak Ranch στο Αμαρίγιο, όποιος καταφέρει να καταναλώσει μέσα σε μία ώρα μια μπριζόλα περίπου δύο κιλών χωρίς να του έρθει ναυτία, δεν πληρώνει το γεύμα του. Το τρίτο και ίσως σημαντικότερο μήνυμα του ιστορικού δρόμου αφορά την κινητικότητα των ανθρώπων. Η δυνατότητα των Αμερικανών να μετακινούνται εύκολα από πολιτεία σε πολιτεία, αναζητώντας καλύτερες ευκαιρίες εργασίας και μια νέα αρχή, υπήρξε καθοριστικός παράγοντας της οικονομικής ανάπτυξης της χώρας. Σήμερα, παρατηρεί ο Economist, όλο και λιγότεροι επιλέγουν να μετακομίσουν, ενώ τόσο η πολιτική Αριστερά όσο και η Δεξιά αντιμετωπίζουν με δυσπιστία τους νεοεισερχόμενους, είτε πρόκειται για νέους κατοίκους είτε για μετανάστες. Παρά τις πολιτικές συγκρούσεις, όσοι διασχίζουν τον Route 66 διαπιστώνουν ότι οι ΗΠΑ παραμένουν μια χώρα γεμάτη φυσική ομορφιά, φιλόξενους ανθρώπους και εντυπωσιακά τοπία. Τα ορεινά περάσματα ανάμεσα στο Κουλ Σπρινγκς και το Οουτμαν της Αριζόνα, οι πολύχρωμοι ορεινοί σχηματισμοί του Νέου Μεξικού και οι ατελείωτες πεδιάδες της Οκλαχόμα υπενθυμίζουν το τεράστιο γεωγραφικό εύρος της χώρας. Ο Μπιλ Τόμας λέει στον Economist ότι πολλοί ξένοι επισκέπτες τού εξηγούν πως ταξιδεύουν στον Route 66 για να γνωρίσουν την «πραγματική Αμερική». Ισως καμία μικρή πόλη να μην είναι πιο αυθεντική από τη Βοστώνη ή τη συνοικία Κουίνς της Νέας Υόρκης, παραδέχεται, όμως ένα οδικό ταξίδι επιτρέπει στον επισκέπτη να κατανοήσει βαθύτερα την Ιστορία, τον χαρακτήρα και τις αντιθέσεις της χώρας. Σε ένα καφέ στην Αντριαν του Τέξας, στο ακριβές μέσο της διαδρομής, ένας γάλλος μοτοσικλετιστής, ο Βινς, κοιτάζει τον δρόμο που έχει ήδη διασχίσει και εκείνον που τον περιμένει. Οταν ο Economist τον ρωτά γιατί ταξίδεψε χιλιάδες χιλιόμετρα σε έναν αυτοκινητόδρομο που έχει πάψει να λειτουργεί επίσημα εδώ και δεκαετίες, χαμογελά, δείχνει τη μοτοσικλέτα του και απαντά: «Ηταν όνειρο ζωής. Και τώρα έγινε πραγματικότητα». Ακολουθήστε το Protagon στο Google News
