Η παραλία Λα Πελόζα στη Σαρδηνία είναι ένας παράδεισος, με λευκή άμμο και ρηχά, τιρκουάζ νερά. Επιπλέον είναι… ρεζερβέ μέχρι τις 12 Σεπτεμβρίου!
Οπως έγραψαν οι Times, περίπου είκοσι από τις πιο εντυπωσιακές δημόσιες παραλίες της Ιταλίας εφαρμόζουν πλέον σύστημα κρατήσεων στην… άμμο σε μια προσπάθεια να περιορίσουν τον συνωστισμό, που αφήνει σκουπίδια, διαβρώνει τις αμμοθίνες, καταπατά τη βλάστηση και τρομάζει τα ψάρια.
Ακόμη και παραλίες που μέχρι σχετικά πρόσφατα παρέμεναν απομονωμένες, μετά την πανδημία και την εκρηκτική επιστροφή των τουριστών στην Ιταλία αντιμετωπίζουν πρωτοφανή πίεση .
Η Κάλα Γκολορίτζε στη Σαρδηνία, ένας κολπίσκος με διάφανα νερά και φυσική ομορφιά, διατηρούσε επί χρόνια την ηρεμία της χάρη στη δύσκολη πρόσβαση. Οι επισκέπτες έπρεπε να περπατήσουν περίπου 90 λεπτά μέσα από δασικά μονοπάτια για να φτάσουν στην ακτή. Ομως η αυξημένη τουριστική κίνηση άλλαξε τα δεδομένα και ο δήμαρχος αναγκάστηκε να επιβάλει ημερήσιο όριο 250 λουομένων, οι οποίοι πρέπει πλέον να κάνουν κράτηση.
«Ο υπερτουρισμός κάνει τα μέτρα αναπόφευκτα. Αν θέλουμε να σώσουμε αυτές τις παραλίες και να αποφύγουμε το ενδεχόμενο να κλείσουν για το κοινό, πρέπει να περιορίσουμε τον αριθμό των επισκεπτών», δήλωσε στους Times ο Ντανιέλε Σιλβέτι, δήμαρχος της Ανκόνα, στην ανατολική ακτή της Ιταλίας.
Πλέον, ορισμένες παραλίες γεμίζουν πιο γρήγορα ακόμη και από δημοφιλή εστιατόρια μεγάλων μητροπόλεων. Η Λα Πελόζα, για παράδειγμα, επιτρέπει έως 1.500 άτομα την ημέρα, αριθμός που αποδεικνύεται ανεπαρκής για τη θερινή ζήτηση.
Η παραλία «Οι Δύο Αδελφές», κοντά στην Ανκόνα, η οποία είναι προσβάσιμη μόνο από τη θάλασσα, εφαρμόζει περιορισμούς εδώ και τέσσερα χρόνια. «Είναι μια υπέροχη παραλία, αλλά πολύ μικρή. Τα τουριστικά σκάφη άφηναν εκεί εκατοντάδες ανθρώπους», εξήγησε ο Σιλβέτι, ο οποίος παρακολουθεί τα ζητήματα διαχείρισης των δημόσιων ακτών μέσω της ένωσης ιταλικών δήμων.
Στη Λιγουρία, η παραλία Μπάια ντελ Σιλέντσιο δέχεται πλέον μόνο 450 άτομα τη φορά, ενώ στη Λαμπεντούζα, νότια της Σικελίας, η διάσημη Σπιάτζα ντέι Κόνιλι εξάντλησε για φέτος τις διαθέσιμες θέσεις.
Το πρόβλημα επιδεινώνεται και από τη συρρίκνωση των διαθέσιμων ακτών. Η παράκτια διάβρωση, που εντείνεται εξαιτίας των ακραίων καιρικών φαινομένων και της υπερθέρμανσης της Μεσογείου, έχει στερήσει από την Ιταλία περίπου 10.000 στρέμματα παραλιακής ζώνης μέσα σε μισό αιώνα. Παράλληλα, πολλά τμήματα της ακτογραμμής έχουν καταληφθεί από ιδιωτικές εγκαταστάσεις παραλιών, περιορίζοντας ακόμη περισσότερο τους ελεύθερους χώρους.
Ο αξιωματούχος χωροταξίας της Σαρδηνίας Φραντσέσκο Σπανέντα υποστήριξε ότι οι κρατήσεις μπορούν να λειτουργήσουν και ως τρόπος αλλαγής της τουριστικής συμπεριφοράς. Οπως είπε, οι επισκέπτες θα ενθαρρύνονται να ανακαλύπτουν λιγότερο γνωστές παραλίες, όπου δεν υπάρχουν ακόμη περιορισμοί.
Στο ίδιο πνεύμα, ο Σεμπαστιάνο Βενέρι, στέλεχος της περιβαλλοντικής οργάνωσης Λεγκαμπιέντε, τόνισε ότι οι περιορισμοί στο αποκορύφωμα της τουριστικής περιόδου ενδέχεται να οδηγήσουν σε πιο ισορροπημένες μορφές ταξιδιού, σε άλλες εποχές του έτους. «Κάτι πρέπει να γίνει, καθώς ο αριθμός των τουριστών παγκοσμίως αυξάνεται από το ένα δισεκατομμύριο το 2000 στα αναμενόμενα δύο δισεκατομμύρια το 2030», ανέφερε.
Η περίπτωση της Λα Πελόζα είναι χαρακτηριστική: η διάσημη παραλία κινδυνεύει να χάσει ακόμη και την άμμο της, καθώς πολλοί επισκέπτες παίρνουν μικρές ποσότητες μαζί τους ως αναμνηστικό.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί επίσης η Ροζ Παραλία της Σαρδηνίας, που πήρε το όνομά της από το ιδιαίτερο χρώμα της άμμου. Η παραλία έκλεισε για το κοινό όταν οι Αρχές διαπίστωσαν ότι πολλοί επισκέπτες, φεύγοντας, έπαιρναν σακούλες με άμμο.
Ο περιφερειακός αξιωματούχος της Σαρδηνίας Πιερπάολο Φόις ανέφερε ακόμη ότι οι φώκιες που κάποτε σύχναζαν στις θαλάσσιες σπηλιές Μπούε Μαρίνο έχουν εγκαταλείψει την περιοχή εξαιτίας της έντονης ανθρώπινης παρουσίας. «Θέλουμε να επιστρέψουν οι φώκιες», είπε, προειδοποιώντας ότι οι ιταλικές ακτές αντιμετωπίζουν πλέον ένα πρόβλημα παρόμοιο με εκείνο των Δολομιτών: οι ταξιδιώτες αναζητούν τη σιωπή και τη φύση, αλλά πέφτουν πάνω σε αλαλάζοντα πλήθη.
Οπως επισημαίνουν οι Times, η εποχή που οι πιο διάσημες ιταλικές παραλίες ήταν διαθέσιμες σε όλους, χωρίς κανένα περιορισμό, φαίνεται πως φτάνει στο τέλος της. Η νέα πραγματικότητα θέλει προγραμματισμό – και ίσως αυτή να είναι η μόνη λύση ώστε οι ακτές που μαγεύουν εκατομμύρια επισκέπτες να παραμείνουν ζωντανές και για τις επόμενες γενιές.
Ακολούθησε το Protagon στο Google News
Πρόσθεσε το Protagon ως προτιμώμενη πηγή στη Google